Berichten: 517
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Hoi,
Hier even een verhaal over the good old Rock days!
Nostalgie voor de wat oudere gitaristen onder ons
en voor de vele jongeren een beeld schets uit de echte rock jaren,
flower power, weed en ander stuff.
En het was een tijd waarin er bijna alleen buizen versterkers waren.
Noem het maar een stukje "culturele pop geschiedenis". 
Veel plezier.
Ik heb heel veel buizen versterkers, gemaakt, gerepareerd en voor
menige gitarist hun versterkers "gecustomized".
Net als iedere gitarist heb ik ook zo mijn eigen favoriet versterker
en dan bedoel ik niet de Eastwood versterkers, want dat zou wel
al te gemakkelijk zijn.
Nee, een versterker waar ik echt een grote fan van ben is de
echte orginele HIWATT.
Deze echte Hiwatt versterkers werden gemaakt tussen 1966 en 1981
en in mijn ogen de allerbeste Hiwatt versterkers werden gemaakt
in de Morden / New Malden periode 1966 tot 1972.
Deze versterkers zijn echt zeldzaam geworden, immers nu
plus minus 40 jaar later zijn de kansen zeer klein
dat u er nog 1 tegenkomt.
De echte gitarist heeft er jaren geleden wellicht zelf 1
op de kop getikt en die doet hij nooit meer weg
of ook hij is op zoek naar die ene Hiwatt die ergens
nog is te vinden (?). Kortom, u moet echt geluk hebben. 
Waarom zijn deze versterkers zo uniek?
Om te beginnen ze zijn werkelijk onverwoestbaar bij normaal
gebruik en hebben een onovertroffen sound kwaliteit.
Daar tegen over staat dat ze geen toeters en bellen hebben.
Ze hebben 2 of 4 inputs, 2 stuks speaker uitgangen,
1 normal en 1 bright volumes, toon regelingen met presence
en een master gain, dat is het dan.
Dus geen line true, send returns en geen eigen effecten.
Dat is niet zo vreemd als we bedenken dat er in de jaren van toen
er niet meer was dan clean en een begin van van overdrive & lead opties.
Wat er effecten bestond, werd door externe kastjes gedaan, zoals:
- Tape echo / reverb van o.a. Watkins / Evans / Orange / Dynacord / Klemt.
- De bekende Wah Wah & Cry baby.
- De Big Muff en flangers van Electro Harmonics.
- Melotron effecten (Vox & Philips divisie Mullard).
- De fuzz en blender van Fender, enz.
Kortom, er was dus nog niet zoveel, als dat we nu kennen en gebruiken.
Ook was het bezit en gebruik van een PA was vrijwel onbekend
dus je moest zelf vanaf het podium je complete versterking
inclusief zang en backings goed verzorgen, want er was niets meer
dan dat wat je had.
In die wilde jaren hadden buizen versterkers heel veel te lijden
door alle tours, blowing stuff, hard handles enz.
Ja... ik heb in die tijd heel veel Voxjes, Marshalls, Fenders, Ampegs, Dynacords, Davoli's, London City's en tal van andere merken, spontaan
zien af fikken op de podiums, maar nimmer een Hiwatt!
Had je toen zelf al een Hiwatt, dan wist je zeker dat je de beschikking
had over een betrouwbare versterking, met bottom & headroom en punch.
En....ze gaan hard, je kunt wel zeggen echt knetter hard en clean!
Velen zagen dat dan ook (in die jaren althans) dat een Hiwatt de muziek
echt liet klinken zo als het bedoeld was.
Vraag het maar aan Pete Townshand (The Who) en Pink Floyd, Jethro Tull,
The Moody blues, Manfred Mann, Slade, Small Faces,
Eric Clapton (Cream periode), Eric Burton & Allan Price, Jimmy Page,
The Doors en vele anderen uit de 60 en 70-er rock & pop jaren.
Hiwatt was een begrip in de toemalige scene.
Aanvankelijk konden de grotere bands van naam een Hiwatt
bestellen bij Dave Reeves met hun eigen band naam er op.
Uniek en zeer onderscheidenlijk op het podium.
Legendarisch waren de Hiwatt Custom exemplaren met de opschriften:
"The Ox" ; "The Who" ; "The Kings" en natuurlijk "Pink Floyd".
Al deze versterkers kregen ook een geregistreerd serienummer.
Daar stopte Dave mee toen o.a. Pink Floyd & The Doors
en The Who er een gewoonte van maakte omwille
van hun acts en imago, de apparatuur en instrumenten regelmatig te molesteren.
Het smijten met gitaren, het kaport slaan van de speakers / cabinets
en ook opzettelijk stukgooien van versterkers & buizen,
hoorde (zo vond men toen) er gewoon bij. 
Dat kun je ook zien op de nog bestaande foto's en film opnames.
Daarna kregen de genoemde bands, de reguliere Hiwatts
en niet meer de Hiwatts met de eigen band naam er op.
In de prive verzamelingen van Phil Taylor (darts?) en
David Gilmour (Pink Floyd) zijn nog enkele "Hiwatt custom 100 specials"
van : "The Who" ; "Pink Floyd" - en - "The Ox".
En in de Eastwood prive collectie staat mijn special Dave Reeves Custom 103.
De fabrieksdatums van diverse onderdelen lopen vanaf week 29 van 1968
tot eind oktober 1970.
Bedradingsdatum: december 1970 door Hiwatt New Malden.
Afleveringsdatum januari 1971, serienummer 1561.
Ingangen 4, waarvan 1 x bright input, 1 x higain input met serieel geschakelde
volume regelaars, 1 x normaal input en 1 x lo bright gain input.
Bent u nieuwsgierig hoe ik daaraan gekomen ben?
(Lees dan maar even verder)
Voor velen was / is "Brit pop" de bakermat van de "pop" sound.
Tussen de jaren 1960 tot 1980 waren er in Engeland heel veel buizen versterker fabriekjes.
Dave Reeves was eigenaar van 1 van die vele fabriekjes, namelijk Hiwatt
die hij had opgericht als Hylight Compagny in september 1966
(Dave Reeves overleed begin 1981).
In december 1970 had Dave een basis chassis van een custom DR 103 experimenteel aangepast.
De reguliere 4 ingangen waren blijven zitten, maar ze werden dus danig anders geschakeld, dat ze allemaal een andere functie hebben
inclusief een "extra gain" kanaal, met serieel te schakelen volumes normaal en bright. dat was een unieke toepassing voor Hiwatt.
Dave had wel voor Sound City in de jaren 1965 tot 1969 dergelijke schakelingen ontworpen en toegepast, maar met de eigen DR 103 Hiwatt series, waren
dergelijke modificaties zeldzaam.
Een goede relatie van mij, bracht deze versterker in januari 1971 mee uit de UK.
Vervolgens heeft deze Hiwatt tot begin 2008 bijna dagelijks dienst gedaan
in diverse gelederen, omstandigheden, band formaties en zo voorts
dus totaal een werkzaam arbeidsverleden van 37 jaar!
In al die jaren heb ik slechts 2 keer (!) alle buizen vervangen en o ja, 1 x een weerstand.
Wat ik nooit heb kunnen vermoeden, was het feit dat de echte Hiwatt versterkers
uit de Reeves periode nu tot de meest gewilde collector items
zijn gaan behoren. Het leek allemaal zo normaal "back in those days".
Per 1 maart 2008 is deze Hiwatt in mijn prive collectie opgenomen
en vormen te samen met de eerste echte Eastwood versterker (1967),
de Klemt 1963 tape echo, plus de vele opnames, een stukje van
mijn persoonlijke muziek verleden.
Greetz en tot Lat0r,
Jaap.
Dit bericht is gewijzigd op 02-03 20:09.
|
Een stukje Pop geschiedenis en Hiwatt - 1
