|
Eastwood
|
Geplaatst op 23-10-2008, 14:55 |
Reageer
|
Berichten: 517
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Het is een wat lang verhaal geworden, vandaar dat ik het maar onder
mijn rubriek even heb gezet.
Nou ja voor de liefhebber dus... 
----//--------
Ik stond op het perron op de trein te wachten, terug naar huis,
na een dagje shoppen.
Veel had ik niet bij me, alleen een tasje met wat gitaar snoeren
en een effect pedaaltje, die ik had aangeschaft.
Inmiddels werd het aardig druk, want de aardige juffrouw van de NS had
voor de 3e keer door de omroepinstallatie verteld dat de trein
een vertraging had van circa 15 minuten.
Ook gaf ze aan dat bepaalde treinen niet konden rijden vandaag,
wegens technische storingen en werkzaamheden.
Ja, ja, dat weten we zo langzamerhand wel.
Kortom, het was weer een puinhoop met onze vrienden
van het openbaar vervoer.
Naast mij stond een bejaarde dame, van het type “een lieve Oma figuur”
die net als ik, stond te wachten op ons openbaar vervoer.
“Het is weer goed mis”verzuchte ze.
“Tja” antwoordde ik, “Het blijft sukkelen met de spoorwegen”.
Achter de bejaarde dame waren een hoofddoek moeder
met haar 2 kiddos gaan staan.
Die gastjes duwde een paar maal expres tegen de bejaarde dame en
probeerde in haar handtas te kijken.
Ik keek de jongens eens goed aan en vervolgens vestigde ik mijn blik
op de hoofddoek moeder.
Ze keek mij niet aan en lette (zogenaamd) ook niet op haar kroost.
In de verte kwam een trein aan en gelukkig was dat de trein
die ik moest hebben.
Tergend langzaam kwam de trein voorrijden langs het perron.
Een veel te korte trein voor alle mensen op het perron, dacht ik, dus
dat wordt duwen, trekken en proppen.
De hoofddoek moeder met de 2 gastjes drongen al duwende
en met slaande bewegingen zich naar binnen en namen
met hun 3-en een 4 persoons coupe in beslag.
Andere passagiers, worstelden zich ook een baan om naar binnen
te komen.
Ik liet de oude dame voorgaan en zag dat er nog 1 plekje was,
namelijk de 4e zitplaats waar moeder hoofddoek met haar kroost
was gaan zitten.
Omdat ze hun bagage niet in het bagage rek hadden opgeruimd,
maar alles op de 4e zitplaats hadden gekieperd, vroeg ik vriendelijk
of ze hun spullen in het bagage rek wilden doen,
zodat er nog iemand kon gaan zitten.
In een voor mij onbekende taal werd ik toegesproken en ondanks
dat ik het gabbele gabbele taaltje niet machtig ben,
kon ik uit de toonzetting en de lichaamstaal wel opmaken
dat het antwoord niet bepaald vriendelijk was.
Ik pakte daarom de spullen zelf maar van de zit plek en
legde ze in het daarvoor bestemde bagagevak.
Inmiddels waren de deuren dicht
en langzaam met horten en stoten, vertrok de trein.
De oude dame liet ik vervolgens plaatsnemen op de vrijgekomen plaats.
Dankbaar en een glimlach ging ze zitten.
Zelf bleef ik staan en hield me, met mijn linkerhand vast aan een
grijp lus ter hoogte van het bagage rek, waar ik hun spullen had gelegd.
Moeder hoofddoek sprak enkele woorden tegen haar kids,
die vervolgens begonnen te klieren.
Met name de oude dame moest het ontgelden en de oudste van de 2 begon
zelfs te schoppen tegen haar benen, terwijl de jongste rare gezichten trok
en gekke gebaren maakte.
Moeder hoofddoek keek zogenaamd van niets wetende, uit het
raam naar buiten.
De oude dame had een van pijn vertrokken gezicht en keek
een beetje radeloos om zich heen.
Dat was voor mij het teken om in te grijpen.
Los van het gedoe op het perron, toen we nog keurig stonden te wachten
en los van de voordring tactieken van dit gabbele gabbele soort,
werd het nu echt asociaal.
Ik sprak luid de jongens en moeder toe, maar kreeg weer een
onverstaanbare reactie terwijl nu ook de jongste een schoppende
beweging maakte richting de benen van de oude dame.
Op dat moment ging het treinstel over een serie wissels en sporen.
Het treinstel schudde behoorlijk.
Mijn tasje met gitaar spulletjes slingerde daardoor ook
en ik versterkte dat effect door mijn arm ook die slinger beweging
te laten maken.
Het tasje met snoeren en effecten doosje raakte daardoor de
2 kiddos behoorlijk hard tegen hun beentjes.
Vrijwel direct daarna liet ik met mijn linkerhand
(die ik nog steeds bij het bagagerek in de buurt hield)
om wat bagage spullen naar beneden te kieperen.
Ik zelf stapte een pas naar achteren, zodat ik weer goed in evenwicht stond.
Omdat de trein nog steeds hortend en stotend zich langzaam voort bewoog
over allerlei wissels , viel de rest van hun bagage vanzelf naar beneden.
Ik keek heel onschuldig naar de vallende meuk boven op
moeder hoofddoek en kroost.
Een fles limonade siroop, die kennelijk in 1 van de bagage tassen zat,
was er uitgevallen en vervolgens open geschoten,
zodat ze alle 3 onder de siroop kwamen te zitten.
Voor zover ik kon waarnemen, was het spul niet op de kleren
van de oude dame terecht gekomen.
Dankbaar keek de oude dame mij aan en knipoogde.
Ik kon aan het gezicht van moeder hoofddoek wel aflezen
dat ze ziedend was maar op wie ze haar woede nu moest projecteren,
wist ze zelf ook niet.
Aan het einde van de wagon ging de deur open en
2 controleurs stapte naar binnen.
Ze begonnen de plaatsbewijzen controleren.
Haastig stond moeder hoofddoek op, schraapte hun
(met siroop besmeurde)
spulletjes bij elkaar. In het gabbele gabbele taaltje commandeerde
haar kroost, waarna ze alle 3, zo goed en zo kwaad dat ging,
zich verwijderde richting van de andere uitgang van het treinstel.
Die actie bleef natuurlijk niet on opgemerkt bij de controleurs,
dus die 2, er meteen achteraan.
Omdat een deel van de nu lege zitplaatsen ook was besmeurt met de siroop
leek het mij niet slim om daar te gaan zitten, dus bleef ik rustig staan.
De trein had er nu eindelijk een beetje de vaart ingekregen
en ging richting het volgende station.
Eindelijk daar aangekomen, zag ik dat moeder hoofddoek met kroost
werd afgevoerd door de spoorweg cowboys.
Ook dat tafereel gaf weer een vertraging in de reistijd, maar goed, we waren
toch al veel te laat dus het maakte allemaal niet zoveel meer uit.
Een voordeel was ook dat er meer mensen de trein verlieten en er
nauwelijks nieuwe mensen bij kwamen, dus kon ik nu wel een goede
zitplaats bemachtigen.
Bij het volgende station kwam de plaats tegenover mij ook vrij
en daar maakte de oude dame direct gebruik van.
Ze vroeg: “U verstond niets van dat taaltje, is het niet?”.
Ik antwoordde: “Nee, helaas ik spreek geen gabbele gabbele”.
De dame lachte hartelijk; “Nee dat begrijp ik, ze spraken Berber
en ik heb vroeger die taal bestudeerd,
toen ik nog als hoogleraar in Slavisch, Oosterse, en Arabische talen doceerde.“
Ze vervolgde: “Ik begreep uit de commando's van de moeder
aan de kinderen, dat ze geen kaartjes hadden,
vandaar dat ze probeerde de controle te omzeilen.”
“Aha, maar ik vond ze gewoon asociaal, zoals ze haar kinderen tegenover
u hun gang liet gaan”, gaf ik als reactie.
De oude dame glimlachte opnieuw: “Het was trouwens wel een mooie stunt
met die bagage en zo”, sprak ze, “wat was die moeder kwaad zeg”.
“Haar eigen schuld”. zei ik.
De rest van de reis hebben we gezellig gepraat over allerlei onderwerpen.
Toen ik eindelijk op mijn eindbestemming was aangekomen, had ik
ondanks de fikse vertraging, al met al toch een leuke terug reis gehad.
Lator,
Jaap
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
rienie
|
Geplaatst op 23-10-2008, 20:23 |
Reageer
|
Berichten: 128
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Ik weet het niet maar marokaanse jongetjes hebben wat met oude mensen pesten.éen keer was me pa met de trein en onze buurvrouw werdt lastig gevallen door een stel marokaanse jongens.Toen werdt me pa zo boos dat die marokaanen jongens gelijk weg waren gegaan.Dus wordt je ooit lastig gevallen gewoon woedend worden al zijn ze oooo zo stoer.Maare leuke aktie met de bagage dat wel.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Eastwood
|
Geplaatst op 19-06-2009, 21:49 |
Reageer
|
Berichten: 517
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Een BOSS Heavy Metal doosje, ook van "Heavy metal (alum legering) gemaakt"
en die heeft het hele gebeuren dus zonder krassen of deuken,
prima doorstaan, en doet het nog steeds trouwens, hi hi.
Greetz, vanuit mijn Tokyo verblijf zie ook foto's Japanse Gothics / mijn site 
From " The Land of the rising sun"
(Dat is dus niet het overbekende .... House of ....) (lol)
Jaap
Dit bericht is gewijzigd op 19-06 21:53.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
Ook off topic: Treinreisje verslag - 1
had het gezicht van de hoofddoekjes-moeder wel willen zien toen ze helemaal onder de plak zat 
